Help: De koppeling van mijn konijnen gaat moeizaam

Het koppelen van konijnen kan soms een uitdaging zijn. Waar sommige konijnen binnen een paar dagen een hechte band vormen, kan het bij andere konijnen weken of zelfs maanden duren voordat ze elkaar volledig accepteren. Dit kan frustrerend zijn, maar een moeizame koppeling betekent niet dat het onmogelijk is. Met de juiste aanpak en geduld kun je alsnog succes boeken. In deze blog bespreken we wat je kunt doen als de koppeling niet zo soepel verloopt als gehoopt, en wanneer je beter de koppeling stop kunt zetten.

Waarom gaat het moeilijk?

Er kunnen verschillende redenen zijn waarom een koppeling stroef verloopt. We sommen de vier meestvoorkomende redenen op:

1. Een verkeerde match. Bijvoorbeeld twee rammen samen. Een beginnersfout, maar deze komt helaas nog vaak voor. Onderzoek dus voordat je begint met koppelen, wat voor soort maatje je gaat zoeken voor jouw konijn.
2. Beide konijnen vertonen dominant gedrag. Ze willen allebei de baas zijn, wat kan leiden tot vechten, grommen of zelfs agressieve achtervolgingen.
3. Angst of onzekerheid, waarbij één of beide konijnen schrikachtig reageren op de aanwezigheid van de ander.
4. Het temperament van de konijnen. Sommige konijnen hebben van nature een pittiger karakter, terwijl anderen juist introverter en voorzichtiger zijn. In beide gevallen kan het koppelen langer duren omdat het tijd kost om een evenwicht te vinden.

Wat kun je doen bij een moeizame koppeling?

Als je merkt dat de konijnen elkaar na een aantal dagen nog steeds niet accepteren, neem dan een stap terug in het proces. Forceer geen langdurige sessies, maar kies voor kortere ontmoetingen op neutraal terrein. Zelfs vijf minuten per keer kan al vooruitgang boeken. Langzaam opbouwen is de sleutel tot succes. Let er wel op dat het opnieuw bij elkaar zetten en weer uit elkaar halen (inclusief optillen) extra stress kan veroorzaken. Houd dus scherp in de gaten dat het niet te veel wordt voor de konijnen.

Soms kan een verandering van omgeving wonderen doen. Als je telkens dezelfde ruimte gebruikt, kunnen de konijnen deze ruimte als hun eigen terrein beschouwen, zelfs als ze er normaal gesproken niet komen. Probeer eens een compleet andere ruimte te gebruiken of maak de koppelruimte juist kleiner of groter. Een nieuwe omgeving kan ervoor zorgen dat de konijnen dichter bij elkaar kruipen omdat alles vreemd is.

Hoe weet ik of het beter gaat?

Het koppelen van konijnen verloopt zelden lineair. Het is vaak een proces van twee stappen vooruit en één stap terug. Een belangrijk teken van vooruitgang is als de konijnen elkaars aanwezigheid beginnen te accepteren zonder directe vijandigheid. Dit kan zich uiten in onverschillig gedrag, zoals het negeren van elkaar, met de rug naar de ander toe zitten, of op een afstandje zitten. Hoewel dit misschien niet klinkt als een groot succes, is dit juist een positief signaal dat ze elkaar beginnen te verdragen.

Een ander goed teken is nieuwsgierigheid. Als de konijnen naar elkaar toe komen om te snuffelen zonder agressie, is dat een indicatie dat ze interesse in elkaar beginnen te tonen. In deze fase kan het ook gebeuren dat het dominante konijn probeert op het andere konijn te rijden. Dit is een manier om de rangorde te bepalen en hoort bij het natuurlijke gedrag. Let wel op dat ze niet op elkaars kop gaan rijden, er zitten namelijk grote bloedvaten in de liezen en dat is precies waar de tandjes uit komen als er op een kop gereden wordt…

Extra tips

Soms lijkt het koppelen muurvast te zitten. De konijnen tolereren elkaar misschien, maar worden niet intiem of gaan niet samen slapen. Hoewel dit frustrerend kan zijn, is het niet per se een reden tot zorgen. Hier zijn een paar extra tips om ze wat dichter bij elkaar te brengen:

• Samen eten geven: Eten is een sociale activiteit voor konijnen. Geef beide konijnen hun eten dicht bij elkaar. Dit kan helpen om positieve associaties met elkaars aanwezigheid op te bouwen.
• Maak gebruik van geuruitwisseling: Wissel de hokken van de konijnen dagelijks zodat ze elkaars geur oppikken en zich minder territoriaal voelen. Dit helpt hen ook om te wennen aan de geur van hun toekomstige partner.
• Duo-aaien: Aai de konijnen tegelijkertijd terwijl ze naast elkaar zitten. Ook dit zorgt voor positieve associaties. Dit werkt overigens alleen als beide konijnen ervan houden om geaaid te worden.
• De bananen-truc: Soms kan het helpen om banaan of iets anders héél lekkers op de kop van het konijn te smeren. Dit kan uitlokken dat het andere konijn gaat likken, en elkaar wassen is een stap in het proces van een band opbouwen.
• Trauma-bonding: Een helaas toch nog steeds gebruikte methode is trauma-bonding. Hierbij zorg je ervoor dat de konijnen heel veel stress ervaren en daardoor dichter tot elkaar groeien omdat ze steun bij elkaar zoeken. Denk bijvoorbeeld aan ze samen in een reismand in de auto meenemen voor een kort ritje. Dit raden we NIET AAN want stress is schadelijk en kan zelfs dodelijk zijn (denk aan bijvoorbeeld een hartaanval). Soms wordt deze methode gebruikt als allerlaatste redmiddel. Je moet jezelf afvragen dat als het al zo ver is dat je alleen nog een laatste redmiddel beschikbaar hebt, het wellicht niet beter is om de koppeling gewoon af te blazen.

Hulp vragen of stoppen

Als de koppeling na een paar weken echt geen vooruitgang boekt, kan het verstandig zijn om advies in te winnen van een konijnendeskundige of opvang. Soms kan een ervaren oog subtiele signalen van stress of agressie oppikken die je zelf over het hoofd ziet. Soms helpt het ook om een ander jouw konijnen te laten koppelen, omdat jouw eerste konijn wellicht extra dominant is over jou of de omgeving.

Daarnaast is het belangrijk te beseffen dat sommige konijnen gewoon niet bij elkaar passen, hoe goed je ook je best doet. Wat dat betreft lijken het wel mensen. In zo’n geval is het misschien beter om te overwegen een ander koppelmaatje voor je konijn te zoeken of echtscheiding aan te vragen.

Conclusie

Een moeizame koppeling kan frustrerend zijn, maar met geduld en de juiste aanpak is er vaak toch vooruitgang te boeken. Verandering van omgeving, kortere sessies, en het geduldig blijven observeren van subtiele signalen kunnen uiteindelijk leiden tot een succesvol koppel. Onthoud dat iedere koppeling anders verloopt en dat sommige konijnen simpelweg meer tijd nodig hebben om een band op te bouwen.